Saingat Amir ucapan bininya nintu rancak banar kaluar matan muntungnya amun sarik ka Amir. Mandangar pamandiran nang kada nyaman di hati nintu, rasanya handak banar tangan Amir manapak muntung bininya, tagal ditahannya haja tarus, Amir badiam haja, sabar.
Sudah parak anam tahun Amir kawin wan Ani, baluman jua baisian anak. Babarapa kali Ani batianan tagal kaguguran tarus. Bulih jadi maraga kada baisian anak naya nang maulah bininya rusing di rumah kadada kawan. Alahan Amir kada pati bagana di rumah, haur bagawi. Amir bulik ka rumah kamarian, imbah anu bisa malam.
Tapi pinanya lainan maraga baluman baisi anak nang maulah bininya rancak baucap nang kada nyaman. Maraganya Amir rami dihabar akan urang higa mahiga rancak maudak binian di luar. Urang bapandir kada tarang-tarangan, bapandir kulisikan, tagal sampai jua ka bininya.
“Pian kira pian haja kah kawa kaya itu, maudak binian ?” hinggur bininya.
“Nang maudak binian nintu siapa ?” Amir manyahut paragah kada tahu.
“Kada usah pian baparagah kada tahu wan kada badusa. Papak urang di higa mahiga sini nang mamandir akan pian katuju maudak binian. Pantas haja rancak bulik malam, rupanya ada basimpanan gandak di luar sana,” Ani sarik sambilan bahantak batis.
“Kadada ding ai. Aku kadada maudak binian apalagi bagandak di luaran sana. Habar pamandiran urang nintu kada bujur, ma’ada-ada haja maraga kadada lagi pamandiran lain,” sahut Amir sambil mambibit ruku lalu malikit.
“Sarah akan ulun ka kuitan ulun, sarak ulun amun pian kada katuju lagi, ulun masih payu haja lagi balaki, ulun masih anum, ulun masih bungas !” bininya bakuciak nang kaya urang kasarungan.
Mandangar bininya bakuciak nang kaya urang kasarungan, Amir mawah jua. Inya mawah amun sampai urang tahu inya bakalahian wan bininya maraga bibinian lain.
“Ampih pang ikam bakukuciak kaya nintu, supan kadangaran urang,” Amir hahingkau nang bini.
“Biar haja sabarataan urang disini tahu. Biar haja supan, sudah jua talanjur supan dikisah urang tarus jua,” nang bini tatap haja kada hakun ranai, alahan batambah marunca.
Marasa kada kawa maurusi bininya nang marunca, rahatan nang bini lingah, Amir badadas kaluar rumah manuju sapida mutur, mahidupinya, tulak maninggal akan rumah. Bininya nang malihat Amir tulak, badadas jua ka palataran handak manyasah, tagal talambat.
“Bagus banar pian lah. Kada usah bulik lagi ka rumah ni !” nang bini manguciaki Amir nang tarus manggas sapida mutur. Pikiran Amir inya musti ba'aling dahulu daripada mahadapi amuk bininya.
Amir mambawa sapida mutur manuju ka rumah Ali, adingnya nang masih baluman babini. “Umpat guring di wadah Ali haja dahulu babarapa hari ini sampai Ani kada sarik lagi. Inya kaina gin ai ampih jua sarik,” pikir Amir.
Sudah ampat hari Amir bulik ka wadah Ali haja. Kadada tadangar habar bininya. Amir kadada jua mahubungi, kadada manalipun atawa mangirim SMS ka bininya. “Amun inya kaganangan biasanya inya saurang nang mahubungi,” dalam hati Amir maingat bininya.
“Ada jua kah ikam bulik ka rumah manamui bini ?” Ali batakun.
“Kadada,” sahut Amir.
Labih saminggu sudah Amir kadada bulik ka rumah bininya. Kadada jua inya mandangar habarnya.
Rahatan Amir makan di warung parak rumah Ali, punsilnya babunyi. Pinanya ada SMS masuk. Amir bamandak manyuap nasi, ma’itihi punsilnya, SMS matan bininya nang masuk. “Amun handak bulik ka rumah bulik haja. Jangan mancari ulun, ulun umpat paman wan acil ulun nang bagana di Jakarta,” bunyi SMS bininya.
Hilang lapar Amir imbah mambaca SMS bininya nintu. Amir ampih makan, inya mambalasi SMS nintu, “pabila ikam babulik ?”
Amir mahadangi balasan SMS matan bininya. Lawas hanyar dibalasi ulih bininya, “kada usah lagi pian baharap ulun bulik. Nang kaya naya jua kalu nang pian kahandaki, ulun maninggal akan pian.”
Amir kada puas mambaca SMS haja, inya handak mandangar suara bininya langsung. Amir manalipun bininya, tagal ditalipuni punsil bininya kada kawa. Babarapa kali Amir manalipun lagi, tatap haja kada kawa. Pinanya imbah mambalasi SMS tadi punsil dimati’i bininya.
Imbah mambayari makan wan minum di warung, Amir manuju bulik ka rumahnya. Pikiran Amir palingan bininya ada haja di rumah, manggaratak haja bapadah tulak ka Jakarta.
Sampai di muhara lawang rumah, bakunci. Amir mambuka rumah wan kunci nang dibawanya. Masuk ka dalam rumah, simpun, hinip. Amir masuk ka kamar, mambuka lamari, pakaian bininya kadada’an barata’an. Amir taduduk di tilam, ta’ungut, dasar bujuran bininya kada garatak haja.
Lawas ta’ungut Amir manalipuni mintuhanya nang binian nang bagana di kampung lain. “Ani ada di wadah pian kah, ma ?” takun Amir. “Kadada. Ai, kadada kah bapadah ka ikam ?” mintuhanya alahan batakun. “Kadada pang. Mimangnya Ani tulak kamana ?” Amir batakun pulang. “Ani tulak umpat paman wan acilnya ka Jakarta. Kukira sudah ada bapadah ka ikam,” sahut mintuhanya. “Adakah Ani bapadah ka pian pabila buliknya ?” takun Amir. “Kadada bapadah pang, kanapa garang?” mintuhanya pina handak tahu. “Kadada ai napa-napa, tarima kasih ai ulun,” Amir mamagat pamandiran talipun.
Mandangar matan mintuhanya tadi parigal bininya, Amir tarabah di tilam sambil ma’itihi ka lalangitan rumah. Itihannya pina puang, pikirannya tarabang mahayabang ka jauh kadada ampahnya. Bagasutan Amir bapuat, mambibit punsilnya nang ba’andak di lantai. Inya handak manalipun mintuhanya pulang, manakuni numur paman atawa acil bininya nang di Jakarta nintu.
“Adakah pian ba’isian numur paman atawa acil nang di Jakarta nintu ?” takun Amir ka mintuhanya. “Nah iya am, aku wan abah ikam kadada maminta wan manyimpan, kaina ai aku manakuni akan ka Ani,” sahut mintuhanya.
Tasandar am Amir mandangar sahutan mintuhanya nang kadada ba’isian numur paman wan acil nang diumpati bininya nintu. Pacangannya tadi amun ada, Amir handak manalipuni paman atawa acil, manakuni pabila bininya bulik.
Hari sudah malam sakira jam sanga waktu Amir tabangun. Pinanya inya taguring imbah manalipuni mintuhanya. Amir bapuat, mamacul pakaiannya, ma’ambil handuk handak mandi.
Parut Amir tarasa lapar. Imbah simpun bapakaian Amir maninggal akan rumah. Inya handak mancari makan dahulu, imbah itu mandatangi kakawalannya di pasar nang banyak takumpul warung. Pikir Amir inya handak baminuman haja malam naya wan kakawalannya, supaya kada ingat wan bininya.
“Kada usah pati dipikir akan bahimat. Amun bini ikam handak bulik ba’arti masih bajuduh. Amun kada bulik lagi, cari haja gagantiannya,” ujar Pahri sambilan manuang minuman Malaga bacampur bir hirang.
“Nyaman haja pang mancari gagantiannya, tagal aku sudah lawas takumpul wan inya,” sahut Amir sambil manarima galas ba’isi minuman.
“Imbah kaya apa pang amun kada sing bulikan lagi bini ikam, napa ikam hakun manunggu tatarusan, bursiah inya balaki di Jakarta sana ?” Pahri pina ma’unjai.
“Kada nang kaya itu pang. Lihat akan ai dahulu sampai dimana kasudahannya. Amun kadada jua bulik, hanyar bapikir,” sahut Amir talihat pina satangah mauk.
Manujuh bulan sudah bini Amir kada sing bulikan. Amir gin sudah kada pati mamikir akan bininya lagi jua. Inya talalu asik wan kakawalannya, baramian. Alahan pulang Amir mandapat gandak binian warung nang sadang bungasnya kada kalah wan bininya.
“Ikam kawini haja sudah si Fatma nintu, inya hakun haja jua pinanya amun ikam kawini, kuitannya talihat katuju jua wan ikam,” Pahri mamancing Amir.
Amir badiam haja mandangar pancingan Pahri. Inya jadi tapikir pulang wan bininya imbah mandangar Pahri bapandir tadi.
Lawas sabujurnya Amir handak manalipuni acil bininya di Jakarta, tagal kada ingat tarus, padahal numurnya sudah ada dibari mintuhanya. Amir handak manakuni kaya apa habar bininya. Salawasan ini bininya kada kawa lagi dihubungi, pinanya baganti numur. Amir manakuni mintuhanya, maminta numur bininya nang hanyar tagal bapadah kada ba’isian. Pikir Amir, mintuhanya indah haja mambari numur bininya. Kada mungkin kuitannya kada tahu, sakadanya bininya suah manalipuni kuitannya.
“Bini ikam di wadahku cuma sakira satangah bulan haja. Imbah itu inya bapadah bulik, kanapa garang ?” Acil bininya batakun. Amir sampat tadiam satumat mandangar, imbah itu manyahut, “kada ai, kada papa Cil ai.”
Amir tadiam. Kada tahu lagi apa nang pacangan inya ulah. Mambayang akan muha bininya haja inya sudah kada kawa lagi. ©ISP™
📊 0
Tags
Cerpen
